14 Μαΐ 2015

Άνθρωπος προσευχή


Είναι του λες τα πάντα έτσι κι έτσι.

Και σου λέει «ναι έτσι είναι».

Είναι του λες αυτό, αυτό και αυτό. 

Και σου λέει «ναι δίκιο θα έχεις» χαμογελώντας όπως συνήθως, κι αφήνοντας σε να κάνεις αυτό το κλασικό χοροπηδητό μικρού παιδιού που του'χε αδυναμία.


Έχει του λες πολύ πέρα από το γνωστό σύμπαν και πάνω από τις πύρινες ρομφαίες  και πέρα από τους άλλους τόρους ...κι άλλα μέρη ... μέρη που ενώνονται και αυτά με ευθείες μεταξύ τους και με το κέντρο του κόσμου τούτου και άλλων κόσμων. Έχει και περίεργες κοσμοσκουληκότρυπες που τρώνε τον εαυτό τους και κάποιες φορές στέκονται μόνες τους μέσα στα ύδατα που ρέουν χωρίς εμφανή συνοχή και διαπερνούν τους ανυποψίαστους κόσμους. Άλλοτε πάλι δεν στέκονται μονάχες μα συμμετέχουν με άγνωστους κανόνες στην όσμωση των κόσμων, ενώ άλλοτε απλά τους παρατηρούν. Κι έχει ακόμη πιο πέρα και πιο μέσα σημεία απροσέγγιστα και για αθάνατα μυαλά που πάλλονται με ζωή και είναι ολόκληροι παράδεισοι και κολάσεις.

Και σου λέγει «ναι πες το κι έτσι».

Του λες πως οι άλλοι λάθος το καταλάβανε κι ο Λόγος είναι Χάος και το Χάος είναι Λόγος.  Κάτι σαν απειρία Λόγου και ελλοχεύοντος φωτός στο σκοτάδι και τούμπαλιν όπου όσο ψάχνεις στα σκοτεινά τόσο θα βρίσκεις κι άλλα φωστήρες-
κεριά και υψηλότερες τάξεις και το ανάποδο. Βρόγχοι μέσα σε βρόγχους που γεννιούνται δυναμικά από την προσοχή των ίδιων τους των σημείων.

Και σου λέγει «ε, καλά».

Κι επειδή λες πως τα κατάλαβες  κάπως αυτά το γυρνάς κ στην άλλη άκρη της φιλοσοφικής διελκινστύδας κόσμου και ανθρώπου :  Κι ο φίλος μου ψηλά θα πρέπει να είναι το υπέρτατο θηρίο ... το υπέρτατο φιλοσοφικό σημείο ... το πε κι ο john ούτως ή άλλως ... με το επίμαχο «και ο αριθμός αυτού Χξς» που αν το λογαριάσεις μιας και είσαι και μηχανικός βγάζει όσο και «Ιησούς Χριστός». Όλα τα σημεία ένα προς ένα κάτι τέτοιο δείχνουν.

Και σου λέγει  πάλι «Έτσι λες ε; Ναι,ναι, εντάξει».

Δηλαδή κάτι ήξερε ο john του λες, δεν ήταν μουρλός αν δεν ήταν κι αυτός Χριστός.

Και σου λέει «ε, σίγουρα ο john θα πίστευε πως ο φίλος μας είναι το υπέρτατο θεριό. Όλοι αυτό δε λένε σάμπως;».

Και κάπου κείνη λοιπόν πάνω κάτω την ώρα αγαπητέ αναγνώστη ο κατεργάρης σου στήνει τη μεγάλη του κολπάρα. Και τί κάνει; Aποσύρεται. Δεν απαντά άλλο. Και λαμβάνει χώρα ο αποκεφαλισμός του Ιωάννη ή της Μέδουσας αν θέλεις. Ο παρατηρητής γίνεται και επόπτης του Βαβελικού πύργου που  αυτόματα γκρεμίζεται.

Και τότε σε πλησιάζει Εκείνος.

Και σου λέγει:

Δεν είμαι θεριό. Άνθρωπος είμαι.

Και γονατίζεις.

Γιατί σαν άνθρωπος δικαιούσαι να κάνεις λάθη.